Ik begrijp dat iedereen op zijn eigen reis is, en de huidige staat van de wereld maakt die reis niet altijd gemakkelijker. Maar voor degenen die kindertijd trauma of enige vorm daarvan hebben ervaren, jaren in de vlucht- of vechtmodus hebben geleefd, en die ervoor hebben gekozen om het werk van genezing te doen, wordt het vaak duidelijk dat genezing geen eindpunt is. Het is een doorlopend proces van afleren. Het is het langzaam afpellen van lagen die zijn opgebouwd om ons te beschermen. Lagen van schaamte, angst en overlevingspatronen die ons ooit hielpen de wereld te begrijpen. Met herhaling, actie en bewustzijn beginnen we die delen van onszelf te ontmoeten met empathie, liefde en mededogen in plaats van oordeel. Wat ook duidelijk wordt onderweg is dat deze ervaring niet uniek voor ons is. Iedereen draagt een bepaalde vorm van schaamte, een bepaald niveau van verwonding, een verhaal dat heeft gevormd hoe ze hebben geleerd te overleven. Wanneer we dit erkennen, verschuift er iets. Mededogen groeit. Niet alleen voor onszelf, maar ook voor anderen. Genezing wordt dan minder een kwestie van het repareren van wat gebroken is en meer een kwestie van het herverbinden met de kennis van wat altijd menselijk en mooi was. Dankbaar voor elke misstap in dit leven. De reis gaat verder 🤍🪽✨