Vrouwen zijn de meest ondergewaardeerde inzet ter wereld. Dit lijkt misschien niet voor de hand liggend als je in een grote Amerikaanse stad woont. Maar in het land waar ik vandaan kom - en in veel, veel andere landen - worden vrouwen van buitengewone kwaliteit, diepe passie en nul middelen nog steeds diep onderbediend. Dit omvat vrouwen zoals ik, die autistisch zijn. We kunnen ze nauwelijks diagnosticeren. Het omvat vrouwen die extreme vastberadenheid en kracht hebben op manieren die de wereld nog niet heeft geleerd te herkennen. Deze vrouwen zijn het meest over het hoofd geziene deel van het ecosysteem. En de samenleving staat op het punt te bloeien op manieren die we nog niet begrijpen als gevolg van eindelijk tijd, aandacht en moeite in hen te investeren. Een deel van de reden waarom mensen mij volgen, denk ik, is dat ze een vrouw willen zien waar ze naar kunnen wijzen - een rolmodel dat niet gesaneerd of corporatief is. Ik had er niet genoeg van toen ik opgroeide. Ik streef ernaar die persoon te zijn voor de volgende generatie. Dat doen veel van ons, en we zullen dat zijn. Waarom is het zo dat als we aan de groten denken, het Harrison Ford of Alexander Fleming is en niet Rosalind Franklin? Vanwege kansen die haar nooit zijn gegeven. Niet nogmaals. Niet in dit tijdperk van sociale media. Er zullen veel meer van ons zijn.