Rijdend op dampen. 2 uur slaap. net een vergadering afgerond. Het perfecte moment voor zwakte om binnen te sluipen. gewoon op kleine manieren. Kleine gedachten. Waarom zoveel opofferen? Ik heb geluk gehad dat ik gewoon kon vertrekken. Niemand zou het zelfs opmerken. Maar dan herinner ik me dat ik altijd gezegend of vervloekt ben, afhankelijk van hoe je het bekijkt. Ik kon niet stoppen met bouwen als ik dat wilde. Het voelt gewoon groter nu. Het idee zelf ja maar ik bedoel God. Hoe dichter ik bij hem kom, hoe meer ik wil laten zien wat hij kan doen. Ik denk dat ik liever doodga dan op te geven. Niet uit koppigheid, maar uit respect.