Ervaringen zoals deze zijn een onschatbare les die iedereen uiteindelijk heeft. Mijn tijd op het werk heeft me geleerd dat vrijgevigheid nooit gepaard moet gaan met verwachtingen van wederkerigheid, tenzij dit duidelijk is gedefinieerd, wat een gezonde les is. Het leert je om grenzen te stellen, en het betekent niet dat je nooit vrijgevig bent, het betekent dat je wederkerigheid ook als vrijgevigheid beschouwt. Er zijn mensen die waarde uit jou zullen halen en nooit iets terugbieden uit hebzucht, maar er zijn ook veel mensen aan wie je waarde kunt bieden, aan wie je kunt geven, schulden kunt vergeven, en zij zijn waarschijnlijker om jou te vermijden dan om je in de toekomst te helpen, omdat hun geweten hen vertelt dat ze jou iets verschuldigd zijn en ze dat liever helemaal vermijden. Ten eerste is er narcisme, ten tweede is het gewoon zwakte. Dit betekent niet dat je niet vrijgevig bent, aangezien het een goede zaak is om vrijgevig te zijn, maar ook wanneer je wederkerigheid vindt bij iemand met unieke waarde en het een vriendschap opbouwt, kan die vriendschap elke negatieve ervaring overstijgen. Dat gezegd hebbende, mijn advies zou zijn om nooit monetaire waarde aan iemand te geven, tenzij je niets terug verwacht. En wanneer je tijd geeft, geef dan vrijgevig, maar bespreek op een gegeven moment wat waarde wederzijds kan worden geboden en stel een grens.