Ik heb gehoord dat je vaak in de middag hier komt om brieven te versturen. Tijdens de weekenden blijf je hangen bij de kunsttentoonstelling, nog steeds zonder onderbreking. Waarom ik rondloop en rondkijk, maar nog steeds langs je heen loop? We zijn nog steeds in onze eigen universums, het voorjaar gemist. Het scheelt maar een beetje, anders zouden we elkaar weer kunnen ontmoeten. Helaas, net op het moment dat we langs elkaar gaan, wordt de eenzaamheid nog naakter. Het scheelt altijd maar een beetje, anders zouden we elkaar weer kunnen ontmoeten. Het lijkt alsof we elkaar al vroeg hadden moeten zien, maar we lopen recht door, het scheelt maar een blik, waardoor we elkaar missen.