Het is eigenlijk best interessant: de tijdschrifttypes aan de oostkust zijn schijnbaar intelligente mensen, schijnbaar geselecteerd via zeer strakke funnels -- geweldige universiteiten, geweldige SAT-scores, ze kunnen vaak kritisch denken, volgen lange en gevestigde tradities van denken, enz. maar hier zijn we, in een razend tempo door deze ongekende technologische revolutie, die volgens elke redelijke consensus een redelijke kans heeft om letterlijk het biologische leven zoals we dat kennen op allerlei vreselijke manieren te beëindigen, en waar ze alleen maar aan kunnen denken is dat... proza een beetje slechter wordt onderweg? Dat sommige teksten nu een beetje slordiger klinken? Dat ze geen fans zijn van de stijl? Dit is op de een of andere manier hun olifant in de kamer? Wat? Is dit gewoon wat er gebeurt als je decennia lang slechte epistemische gewoonten opstapelt? Functionele verlamming in anderszins gezonde geesten?