Er is één ding dat alle wiskundigen die ik ken gemeen hebben. Dat ding is liefde en waardering voor de inherente schoonheid en elegantie van wiskunde. Het is erg moeilijk uit te leggen wat deze schoonheid en elegantie precies betekenen voor degenen die geen wiskundigen zijn, maar ik zal het proberen. Denk aan kunst die echt resoneert in je ziel. Of misschien een scène in de natuur die dat voor jou doet -- een zonsondergang of de oceaan op een stormachtige dag. Er is een diep gevoel van elegantie en schoonheid dat voortkomt uit structuur en balans: van kleuren en patronen in een schilderij, van akkoorden, melodie en tegenmelodie in een muziekstuk. De liefde voor wiskunde is een beetje zoals dat, het gaat erom diep te voelen dat er waarheid en schoonheid samenkomen in een zeer abstracte wereld die vrij is van natuurkunde, scheikunde of biologie. Het is pure schoonheid en elegantie in structuur.