Giovanni'nin (Bay Güç Kanunu) aşağıdaki analizime "istikrarlı temsilci" cevabının tamamen başarısız olmasının nedeni... Sabit-üstsel model, bozum çerçevesi içinde özel durum d = 0 olarak iç içe yerleştirilmiştir. Eğer üs kararlı olsaydı, optimizer d = 0 bulurdu. Değil. Medyanda d = 0.029 olarak bulunur. Veriler "bozulma yok" seçeneğini seçmek için her fırsata sahipti. Reddetti. Lineer QR medyanı 117.716 dolar olarak gösteriyor. Sekiz bağımsız bozunma fonksiyonu yaklaşık 101.000 dolar civarında birleşiyor. Bunlar aynı modelin 8 versiyonu değil. Tamamen farklı matematiksel çekirdekler kullanıyorlar. Onların anlaşması, yöntemin değil, verinin bir özelliğidir. Sabit üstel, test edilen her bozulma spesifikasyonuna göre yaklaşık 17.000 dolar aşıyor. Ama işte bu hava geçirmez yapan şey: 1. Kuantil'de, aynı bozulma modeli d'yi fiilen sıfıra eşit bulur. Tüm bozulma fonksiyonları zeminde doğrusal hale çöker. Bu yöntem çürüme yaratmaz. Var olduğu yerde keşfeder ve bulunmadığı yerde bulamaz. Yerel eğim testi, log(P2/P1)/log(t2/t1), tüm dağılımları bir arada toplar. Ancak nicelik yapısı şunu gösteriyor: Medyanın altında: d < 0 (destek hızlanıyor) Medyanın üzerinde: d > 0 (tavan azalıyor) Ortalamayı yaparsanız iptal ederler. "Kararlı üslu" Simpson paradoksudur. Agrega yapıyı gizler. Sasimony en az parametre demek değildir. Bu, gereksiz parametrelerin olmaması anlamına gelir. 8 bağımsız spesifikasyonla onaylanan ve zeminde d = 0 bulunarak kendini doğrulayan bir parametre gereksiz değildir. Verinin bir özelliğini temsil edemeyen bir model daha basit değildir. Eksik. ...