Incompetent leiderschap in Los Angeles faalt in het openen van de $3,3 miljard LAX-trein voor het Wereldkampioenschap | Ian Miller, OutKick Het stadsleiderschap houdt toezicht op weer een enorme infrastructuurcatastrofe in LA Het is geen geheim dat LAX een van de slechtste luchthavens in het land is om in en uit te komen. Het is een moeilijk te bereiken deel van Los Angeles, afhankelijk van auto's voor vervoer, rit-apps worden gedwongen om buiten het terrein te opereren, en de cirkelvormige aard van het wegennet dwingt mensen om door het hele terminalgebied te circuleren. LAX staat op het punt om verschillende grote evenementen in de komende jaren te hosten, en om de toestroom van reizigers die naar de stad komen te kunnen verwerken, heeft het stadsleiderschap een plan opgesteld om een Automated People Mover-trein te bouwen om mensen rond de luchthaven te vervoeren. Klinkt logisch, toch? En met de bouw die in 2019 begon, leek er genoeg tijd te zijn om de trein af te ronden voordat de stad een van de gaststeden van het Wereldkampioenschap FIFA 2026 is. Maar LA heeft een paar grote problemen: het is LA, het ligt in Californië, en het wordt geleid door burgemeester Karen Bass, een van de slechtste politici in de staatsgeschiedenis die hielp bij het toezicht op de vernietiging van Pacific Palisades in januari 2025. Vervolgens hield ze toezicht op een wederopbouwproces dat voorspelbaar en pijnlijk traag is geweest. Terwijl haar kantoor het rapport na de brand bewerkte om haar er beter uit te laten zien. En dus, zou je het geloven, de multi-miljard dollar mensenvervoerder, die jaren geleden open had moeten zijn, staat opnieuw voor vertragingen die de opening waarschijnlijk naar eind 2026 zullen duwen. Wat een verrassing! LAX People Mover exemplificeert de incompetentie van Californië De APM zou bij de aankondiging in maart 2023 in gebruik worden genomen. Toen, natuurlijk, ging het ver over budget en is het drie jaar achter op schema. Met een nieuwe prognose om eind 2026 te openen. Op zijn best. Nou, het Wereldkampioenschap komt in juni naar LA, wat net iets meer dan drie maanden is en duidelijk niet eind 2026. Dus het $3,34 miljard project, specifiek ontworpen en gepland om het verhoogde verkeer op LAX voor het Wereldkampioenschap aan te kunnen, is niet alleen ver over budget, het is ook ver achter op schema. Welkom in Los Angeles. Volgens verschillende lokale nieuwsberichten bereikte de trein al in 2024 een voltooiingspercentage van 95%. Maar meningsverschillen tussen de luchthavenautoriteit en aannemers hebben ervoor gezorgd dat het sindsdien ongebruikt is blijven staan. Het project, wanneer het ook opent, als het ooit opent, wordt verwacht tienduizenden reizigers per dag te verwerken. Het verplaatsen van die reizigers tussen alle terminals, een autoverhuurplek, parkeerplaatsen en het metrosysteem van de stad in ongeveer 10 minuten. Lijkt precies het soort project dat je zou willen voor een van de grootste sportevenementen ter wereld, toch? Maar dat impliceert een niveau van competentie, intelligentie en organisatie dat Los Angeles, en veel blauwe steden, simpelweg niet meer kunnen opbrengen deze dagen. Projecten worden simpelweg niet op tijd, eerder dan gepland of onder budget afgerond, en de belastingbetalers betalen de rekening. Het is niet alsof belastingbetalers in Californië al onderhevig zijn aan extreem hoge tarieven en kosten van levensonderhoud, toch?

Wetenschappers creëren radicale nieuwe aluminium dat zeldzame aardmetalen zou kunnen vervangen | Geweldige techniek Onderzoekers van King’s College London hebben een ongebruikelijke nieuwe vorm van aluminium ontwikkeld die op een dag de afhankelijkheid van zeldzame aard- en edelmetalen in de moderne industrie zou kunnen verminderen. De ontdekking richt zich op sterk reactieve aluminiumgebaseerde moleculen die in staat zijn chemische transformaties uit te voeren die normaal gesproken worden afgehandeld door veel duurdere overgangsmetalen. De bevindingen, gepubliceerd in Nature Communications, beschrijven het eerste gerapporteerde voorbeeld van een verbinding die bekend staat als cyclotrialumane, een driehoekige structuur gemaakt van drie aan elkaar gekoppelde aluminiumatomen, volgens de studie. De moleculaire opstelling toont een ongebruikelijke combinatie van sterke reactiviteit en stabiliteit in oplossing, waardoor het kan deelnemen aan complexe chemische processen zonder uit elkaar te vallen. Aluminium is een van de meest voorkomende elementen in de aardkorst en is dramatisch goedkoper dan metalen zoals platina en palladium. Toch heeft het historisch gezien de flexibele katalytische eigenschappen ontbroken die overgangsmetalen onmisbaar maken in de industriële chemie. Dr. Clare Bakewell, die de studie leidde, en haar team hebben geprobeerd te onderzoeken of aluminium kan worden ontworpen om die eigenschappen na te bootsen of zelfs te overtreffen. Hun nieuw gecreëerde aluminiumtrimer kan sterke chemische bindingen breken, waaronder het splitsen van dihydrogen, en kan gecontroleerde insertie en ketenverlenging van ethyleen bevorderen, een cruciale twee-koolstof bouwsteen die veel wordt gebruikt in de chemische productie. Het werk heeft ook vijf- en zeven-ledige aluminium-koolstof ringstructuren opgeleverd die eerder niet waren waargenomen. Overgangsmetalen worden al lange tijd beschreven als de werkpaarden van de katalyse, die reacties mogelijk maken die farmaceutica, kunststoffen en speciale chemicaliën vormen. Veel van deze metalen zijn echter duur, milieubelastend om te delven en vaak afkomstig uit geopolitiek gevoelige gebieden. Aluminium daarentegen is ongeveer 20.000 keer goedkoper dan edelmetalen zoals platina, waardoor het een aantrekkelijke kandidaat is voor duurzame chemie. Naast het simpelweg nabootsen van het gedrag van overgangsmetalen, lijkt de nieuwe aluminiumchemie volledig nieuwe reactiepaden te ontsluiten. De onderzoekers zeggen dat ze zich nog in de verkennende fase bevinden, maar vroege resultaten suggereren dat deze aardabundante materialen schonere en kosteneffectievere chemische productie mogelijk zouden kunnen maken. Als verder ontwikkeld, zou deze doorbraak de manier waarop belangrijke industriële reacties worden uitgevoerd kunnen hervormen, zeldzame metalen vervangen door een veel overvloediger alternatief, terwijl de grenzen van de synthetische chemie worden uitgebreid.

De meeste labtests verhogen stilletjes de prestaties van 2D-transistors, onthult onderzoek | Andrew Tie, Duke University Silicium is al lange tijd de halfgeleider bij uitstek voor het maken van transistors, maar moderne technologie duwt de intrinsieke beperkingen van het materiaal. Componenten die in transistors worden aangetroffen, zijn al zo dun als de natuurkunde toelaat. Om deze limieten te overschrijden, verkennen onderzoekers verschillende materialen die nog steeds kunnen functioneren, zelfs als ze slechts één of twee atomen dik zijn - de zogenaamde 2D-materialen. Hoe back-gated testen resultaten vertekenen Om de prestaties van die materialen te bestuderen, vertrouwen onderzoekers vaak op een eenvoudige "back-gated" architectuur die alle componenten van de transistor op een enkel stuk silicium bouwt om de fabricage te vergemakkelijken en snelle experimenten mogelijk te maken. In deze opstelling zit een ultradunne 2D-halfgeleider zoals molybdeendisulfide (MoS₂) tussen twee metalen contactelektroden die stroom door de halfgeleider laten lopen. De stroomstroom wordt in- of uitgeschakeld met behulp van het silicium substraat als de poortcontrole. Echter, de poort moduleert niet alleen het 2D-halfgeleiderkanaal; in de "back-gate" architectuur beïnvloedt het ook het gedeelte van de halfgeleider dat onder de metalen contacten ligt. Dit creëert een fenomeen dat "contact gating" wordt genoemd, een effect dat de prestaties van de transistor versterkt door de contactweerstand te verlagen met behulp van de poort. Hoewel deze verbetering in prestaties in eerste instantie aantrekkelijk is en wat de onderzoekers willen, kan de back-gated architectuur niet worden gebruikt in een echt apparaat vanwege snelheidsbeperkingen en elektrische stroomlekkage die bijwerkingen van de architectuur zijn. "Prestaties versterken klinkt als een goede zaak," zei Franklin. "Maar terwijl deze architectuur geweldig is voor basis testen in een lab, heeft het fysieke beperkingen die voorkomen dat het in een echte apparaattechnologie wordt gebruikt." Een eerlijker testapparaat bouwen Om deze onderliggende bijdragende factor te onthullen die aanwezig is in honderden laboratoriumstudies over 2D-transistors, heeft Victoria Ravel, een Ph.D. student in Franklin's lab, een jaar besteed aan het fabriceren van een nieuwe apparaatarchitectuur die het team in staat stelt direct te meten hoeveel contact gating hun prestaties verandert. Ze bouwde een symmetrische dual-gate transistor, die poorten boven en onder hetzelfde 2D-halfgeleiderkanaal, contacten en materialen omvat. Het enige verschil tussen het bedienen van het apparaat met de back- of bovenste poort was of contact gating aanwezig was, zodat ze een een-op-een vergelijking kon maken. "Met fabricage weet je nooit wat je tegenkomt," zei Ravel. "Wanneer je fabriceert op zulke kleine afmetingen, beginnen dingen echt moeilijk te worden met wat je binnen de fysieke limieten kunt doen." De resultaten waren opvallend. In grotere apparaten verdubbelde contact gating de prestaties ongeveer. Toen Ravel de apparaten verkleinde tot kleine afmetingen die relevant zijn voor toekomstige technologieën, nam het contact gating-effect toe. Bij een kanaallengte van 50 nanometer en contactlengtes van 30 nanometer, verhoogde contact gating de prestaties tot zes keer. Naarmate apparaten krimpen, legde Franklin uit, domineren de contacten de algehele prestaties. Elke mechanisme dat het contactgedrag verandert, wordt steeds belangrijker. Omdat de meeste 2D-transistorresultaten die door de jaren heen zijn gerapporteerd, gebruik hebben gemaakt van back-gated architecturen, hebben de bevindingen van Franklin en Ravel brede implicaties. Volgende stappen naar realistische 2D-apparaten Vervolgens is het team van plan om de schaalvergroting nog verder te duwen, met contactlengtes tot 15 nanometer, en alternatieve contactmetalen te onderzoeken om de contactweerstand te verlagen. Het bredere doel is om duidelijkere ontwerprichtlijnen vast te stellen voor het integreren van 2D-halfgeleiders in toekomstige transistor technologieën. "Als 2D-materialen ooit siliciumkanalen gaan vervangen," zei Franklin, "moeten we eerlijk zijn over hoe apparaatarchitectuur vormt wat we meten. Dit werk gaat over het leggen van die basis."