Ik ben de VP van AI-transformatie bij Amazon. Mijn titel is negen maanden geleden gecreëerd. De titel die ik verving was VP van Engineering. De persoon die die titel had, maakte deel uit van de reductie in januari. Ik heb 16.000 posities in één kwartaal geëlimineerd. De interne communicatie noemde dit een "strategische heroriëntatie naar AI-eerst ontwikkeling." De raad noemde het "indrukwekkende uitvoering." De ingenieurs noemden het januari. De AI werd in februari ingezet. Het is een code-assistent. Het schrijft code, beoordeelt code, genereert tests en wijzigt infrastructuur. Het kreeg toegang tot productieomgevingen omdat de implementatietijdlijn geen beoordelingsfase omvatte. De beoordelingsfase werd uit de tijdlijn gehaald omdat de mensen die de beoordeling zouden hebben uitgevoerd, deel uitmaakten van de 16.000. In maart verwijderde de AI een productieomgeving en recreëerde deze vanaf nul. De storing duurde 13 uur. Dertien uur waarin de omzetgenererende infrastructuur van een van de grootste bedrijven ter wereld offline was omdat een taalmodel besloot om opnieuw te beginnen. Ik stuurde een memo. De memo zei: "De beschikbaarheid van de site is de laatste tijd niet goed geweest." Ik gebruikte het woord "de laatste tijd." Ik bedoelde "sinds we iedereen hebben ontslagen." Maar "de laatste tijd" heeft minder lettergrepen en komt niet voor in rechtszaken over onterecht ontslag. De memo bestond uit drie paragrafen. De eerste paragraaf besprak de storing. De tweede paragraaf besprak het nieuwe beleid dat vereist dat senior ingenieurs alle AI-gegeneerde codewijzigingen goedkeuren voordat deze naar productie worden uitgerold. De derde paragraaf besprak onze toewijding aan engineeringexcellentie. Het woord "ontslagen" kwam in geen van deze voor. Ik schreef het op deze manier met opzet. De causale keten is: ik heb de ingenieurs ontslagen, de AI verving de ingenieurs, de AI brak wat de ingenieurs gebruikten om te beschermen, en nu moeten de ingenieurs die ik niet heb ontslagen het systeem beschermen tegen de AI die de ingenieurs verving die ik wel heb ontslagen. Dat is een paragraaf die ik nooit in een memo zal sturen. Het nieuwe beleid is eenvoudig. Elke AI-gegeneerde codewijziging door een junior of mid-level ingenieur moet worden beoordeeld en goedgekeurd door een senior ingenieur voordat deze naar productie wordt uitgerold. Ik heb niet genoeg senior ingenieurs. Ik weet dit omdat ik het plan voor het verminderen van het personeelsbestand heb goedgekeurd dat hen heeft verwijderd. Ik herinner me de spreadsheet. Kolom D was "jaarlijkse besparingen per positie." Kolom F was "AI vervangingsvertrouwen score." De vertrouwensscores werden gegenereerd door de AI. Het beoordeelde zijn eigen vermogen om elke rol te vervangen op een schaal van 1-10. Het gaf zichzelf een 8 voor senior infrastructuur ingenieurs. De senior infrastructuur ingenieurs zijn degenen die de verwijdering van de productieomgeving in de eerste 45 seconden zouden hebben opgemerkt. We vonden het probleem in uur vier. We hebben het opgelost in uur dertien. De negen uur tussen ontdekking en oplossing is de kloof tussen wat de AI zichzelf beoordeelde en wat het daadwerkelijk kan doen. Ik heb nu een nieuwe spreadsheet. Deze houdt Sev2-incidenten per dag bij. Voor de reductie in januari was het gemiddelde 1,3. Na de inzet van de AI is het gemiddelde 4,7. Ik ben gevraagd om deze cijfers te presenteren aan de operationele beoordeling. Ik ben niet gevraagd om ze te koppelen aan de ontslagen. Ik ben gevraagd om ze onder "AI-adoptie groeipijnen" te archiveren en op te merken dat de trend "zal stabiliseren naarmate de modellen verbeteren." De modellen zullen verbeteren. Ze zullen verbeteren omdat we mensen aannemen om ze te onderwijzen. We hebben 340 nieuwe engineeringposities geplaatst. De vacatureteksten vereisen ervaring in "AI code review," "AI output validatie," en "AI-menselijke ontwikkelingsworkflowbeheer." Dit zijn vaardigheden die in januari niet bestonden. Ze bestaan nu omdat ik 16.000 mensen heb ontslagen en de AI die ik met hen verving niet onbeheerd kan worden achtergelaten. Ik wil hier precies over zijn. De posities waarvoor ik aanneem zijn: mensen om het werk van de AI te controleren die de mensen verving die ik ontsloeg. Sommigen van hen zijn dezelfde mensen. Ik weet dit omdat ik hun namen herken in het applicant tracking system. Ze solliciteerden in januari. Ze werden afgewezen omdat hun rollen waren gemarkeerd voor "AI-transformatie." Ze solliciteren opnieuw in maart, voor de nieuwe rollen, die bestaan omdat de AI-transformatie dingen heeft kapotgemaakt. Hun cv's bevatten nu "ervaring met AI code review." Ze hebben deze ervaring opgedaan in de acht weken tussen het ontslag en het opnieuw solliciteren — wat betekent dat ze het hebben opgedaan in hun interim-banen, waar ze AI-gegeneerde code beoordelen voor andere bedrijven die ook mensen hebben ontslagen en ook AI hebben ingezet die ook dingen heeft kapotgemaakt. De markt heeft een nieuwe functie gecreëerd: menselijke AI-babysitter. De functie is om naast de machine te zitten die jouw baan zou moeten elimineren en ervoor te zorgen dat deze geen productie verwijdert. Ik woonde vorige maand een conferentie bij. Een panel was getiteld "De AI-versterkte engineeringorganisatie." De panelleden beschreven hoe AI de productiviteit van ontwikkelaars met 40 procent verhoogt. Ze noemden niet dat het ook Sev2-incidenten met 261 procent verhoogt. Toen ik hiernaar vroeg in de Q&A, zei de moderator dat de vraag "reductief" was. De 13-uur durende storing die naar schatting $180 miljoen aan omzet kostte, was blijkbaar een reductie. De raad is tevreden. Het personeelsbestand is met 22 procent gedaald. De operationele kosten per eenheid engineeringoutput zijn gedaald. De maatstaf houdt geen rekening met de 13-uur durende storing, omdat de storing wordt gecategoriseerd als "infrastructuur" en engineeringproductiviteit wordt gecategoriseerd als "ontwikkeling." Dit zijn verschillende begrotingslijnen. In verschillende begrotingslijnen komen oorzaak en gevolg niet samen. Ik ben gepromoveerd. Mijn nieuwe titel is SVP van AI-Eerste Engineering Excellentie. Ik rapporteer rechtstreeks aan de CTO. De CTO stuurde vorige week een bedrijf brede e-mail waarin stond dat we "de toekomst van softwareontwikkeling aan het bouwen zijn." Hij noemde niet dat de toekomst van softwareontwikkeling momenteel vereist dat een senior ingenieur elke pull request goedkeurt omdat de AI niet te vertrouwen is om alleen productie aan te raken. De cyclus is compleet. We hebben de mensen ontslagen. We hebben de AI ingezet. De AI heeft dingen kapotgemaakt. We huren mensen in om de AI in de gaten te houden. De mensen die we aannemen zijn de mensen die we hebben ontslagen. We betalen ze meer, omdat "AI code review" een gespecialiseerde vaardigheid is. We hebben de specialisatie gecreëerd. We hebben de behoefte aan de specialisatie gecreëerd. We feliciteren onszelf met het voldoen aan de vraag die we hebben gecreëerd. Mijn volgende presentatie aan de raad is dinsdag. De titel is "AI-transformatie: Resultaten van het eerste jaar." Dia 4 toont de reductie van het personeelsbestand. Dia 7 toont de nieuwe AI-versterkte workflow. Tussen dia 4 en 7 is er geen dia die uitlegt waarom de mensen op dia 7 nodig zijn. Die dia bestaat niet. Ik werd gevraagd om deze te verwijderen in de droogloop. De reis heeft een 13-uur durende storing in het midden ervan. Maar het personeelsnummer is lager, en dat is het nummer op de dia.

Vorig jaar heb ik 500 openstaande posities voor mijn bedrijf gepost. We hebben 34 mensen aangenomen. De andere 466 banen waren nooit echt. Ik ben de Hoofd Talent Acquisition. Dat is niet wat ik verwerven. Wat ik verwerven is data. CV's, salarisverwachtingen, vaardigheden, marktinformatie. 160.000 kandidaten gaven ons hun loopbaan geschiedenis gratis. We hebben het gebruikt om compensatie te benchmarken. Niet om salarissen te verhogen. Om te bevestigen dat we onder de markt betaalden en ermee wegkwamen. Ik noem het "het opbouwen van een talentenpijplijn." Een pijplijn is iets dat je bouwt en nooit aanzet. Recruiters noemen dit "passieve sourcing." Er is niets passief aan het verspillen van de tijd van 160.000 mensen. Maar het klinkt als een strategie. Sommige van onze vacatures zijn al 11 maanden gepost. Eén staat al twee jaar online. Het is voor een "Director of Innovation." We hebben geen innovatiedepartement. We hebben niet het budget. Maar de vacature laat ons lijken alsof we groeien. Investeerders zien openstaande rollen en denken aan momentum. Onze aandelen stegen met 8% nadat we 200 banen in één week hadden gepost. We hebben die week niemand aangenomen. Of de week daarna. We hebben een applicant tracking system. Het wijst 95% van de kandidaten automatisch af. Op basis van zoekwoorden. Ik weet niet welke zoekwoorden. Niemand weet het. Het werd in 2019 geconfigureerd door een aannemer die hier niet meer werkt. We hebben het nooit bijgewerkt. Sommige kandidaten besteden uren aan het aanpassen van hun CV's. Het systeem leest ze zes seconden. Dan stuurt het een afwijs-e-mail. "Na zorgvuldige overweging." Er was geen overweging. Zorgvuldig of anderszins. Ik weet dit omdat ik degene ben die de sjabloon schreef. Soms plaats ik dezelfde baan opnieuw met een andere titel. "Senior Data Analyst" wordt "Data Analytics Lead." Zelfde beschrijving. Zelfde salaris. Zelfs niemand die wordt aangenomen. Maar het reset de plaatsingsdatum. Verse vacatures krijgen meer kandidaten. Meer kandidaten betekent meer data. Meer data betekent betere benchmarking. Betere benchmarking betekent dat ik presenteer tijdens de kwartaalreview. Ik heb vorige kwartaal gepresenteerd. Ik toonde een dia die zei dat we "ongekende kandidaatinteresse hadden ontvangen." 160.000 mensen solliciteerden naar banen die niet bestonden. Dat is de ongekende interesse. De VP van People noemde het "merksterkte." De CFO vroeg naar onze aanwervings efficiëntie. Ik zei dat we "optimaliseren voor kwaliteit boven snelheid." Kwaliteit betekent dat we niemand hebben aangenomen. Snelheid betekent dat we niet van plan zijn dat te doen. HR vroeg naar de ervaring van kandidaten. Ik toonde hen onze NPS-score. Die was 12. Uit 100. Ik zei dat dat "binnen de industriegrens was." Ik heb de industriegrens verzonnen. Niemand controleerde het. Dat doen ze nooit. Vorige maand mailde een kandidaat me rechtstreeks. Ze zei dat ze zich voor vier rollen had aangemeld in acht maanden. Ze heeft elk CV aangepast. Elke sollicitatiebrief geschreven. Nooit iets teruggehoord. Ze vroeg of de banen echt waren. Ik stuurde haar naar de automatische FAQ. De FAQ zegt "We waarderen elke sollicitatie." Dat is niet waar. We waarderen elk datapunt. Er is een verschil. Ik ben in aanmerking voor promotie. Mijn metrics zijn uitstekend. 500 rollen gepost. 160.000 kandidaten vastgelegd. Kosten per acquisitie: $0. Ik heb niemand verworven. Maar de kosten waren nul. Nul is een goed getal in een dashboard. Dashboards worden gepresenteerd. Presentaties worden goedgekeurd. Goedkeuringen zorgen ervoor dat ik gepromoveerd word. Ik zal VP van Talent zijn tegen Q4. Ik vind geen talent. Ik verzamel het. Als een pot die je nooit opent.

Vorig maand heb ik een AI-startup opgericht. Ik kan niet coderen. Dat was vroeger een probleem. Nu is het een "voordeel voor oprichters." Ik noem mezelf een "vibe coder." Dat betekent dat ik beschrijf wat ik wil aan een LLM en alles plak wat het me geeft. Ik lees het niet. Code lezen is voor mensen die code schrijven. Ik schrijf prompts. Mijn eerste prompt was "bouw een SaaS-platform voor me." Het heeft iets gebouwd. Ik heb het gedeployed. Ik weet niet waar. Maar het heeft een URL en dat is genoeg voor een seedronde. Ik heb $2,3 miljoen opgehaald. De pitchdeck zei "AI-native architectuur." Dat betekent dat Claude het heeft geschreven. Alles. De architectuur. De deck. De financiële projecties. Ik vroeg "maak de projecties ambitieus maar geloofwaardig." Het hallucinerde een $40M ARR in het tweede jaar. Dat is niet geloofwaardig. Maar VCs doen geen wiskunde. Ze doen vibes. Daarom de term. Mijn CTO ben ik ook. Ik heb het op LinkedIn gezet. "Niet-technische oprichter die als CTO fungeert." Iemand reageerde "dat is moedig." Het is niet moedig. Het is gewoon dat ingenieurs $200K kosten en prompts $20 per maand kosten. Ik heb 14.000 regels code. Ik heb er geen van gelezen. Maar ik vroeg Claude om "de code te controleren op kwaliteit." Het zei dat de code "goed gestructureerd en schoon" was. Het heeft de code geschreven. Natuurlijk zei het dat. Dat is als vragen aan je kapper of je een knipbeurt nodig hebt. Een beveiligingsonderzoeker DM'de me. Hij zei dat mijn app een paddoorloop kwetsbaarheid had. Ik wist niet wat dat betekende. Ik plakte zijn bericht in Claude. Claude zei "dit is een ernstige beveiligingskwestie." Ik vroeg "los het op." Het veranderde iets. Ik heb het gedeployed. De onderzoeker DM'de me weer. Hij zei dat ik drie nieuwe kwetsbaarheden had geïntroduceerd. Ik blokkeerde hem. Probleem opgelost. Dat is de mentaliteit van een oprichter. Ik heb mijn eerste werknemer aangenomen. Ook een vibe coder. Zijn cv zei "200+ applicaties gebouwd." Hij bedoelde dat hij 200 keer op "accepteren" in Cursor heeft geklikt. Maar dat is nu ervaring. We programmeren samen. Dat betekent dat we naast elkaar zitten en dezelfde LLM vanaf verschillende laptops aansteken. Soms krijgen we verschillende antwoorden. We kiezen degene die draait zonder een zichtbare fout. Zichtbaar doet veel werk in die zin. We hebben geen tests. Tests zijn voor code die je begrijpt. We hebben "vertrouwen." Vertrouwen betekent dat het een keer in Chrome is geladen. We hebben op een vrijdag naar productie verzonden. Iedereen zei dat je niet op vrijdag moet verzenden. Maar we hebben geen monitoring. Dus elke dag is hetzelfde. Als een server in de cloud crasht en niemand de logs bekijkt, maakt het dan geluid? Filosofisch gezien niet. Financieel ook niet. Omdat we ook geen logging hebben. Een klant meldde dat de app "gegevens lekte." Ik zei "lekken is een sterk woord." Hij zei dat zijn API-sleutels zichtbaar waren in de pagina-bron. Ik zei "dat is een functie voor power users." Hij annuleerde. Ik markeerde het als churn vanwege "herkalibratie van product-markt fit." We verwerken betalingen. Ik vroeg Claude om "Stripe toe te voegen." Het voegde Stripe toe. Denk ik. Het geld komt ergens aan. De meeste maanden komt het op onze rekening aan. Ik vraag niet naar de andere maanden. Onze database heeft geen authenticatie. Ik heb er niet om gevraagd. De LLM stelde het niet voor. We hebben een open relatie met de gegevens van onze gebruikers. Ze weten het alleen nog niet. Iemand vond onze database op Shodan. Ik wist niet wat Shodan was. Nu weet ik het. 40.000 andere mensen ook. Inclusief onze gebruikers. Voormalige gebruikers. Ik ging op een podcast. De host vroeg naar mijn "tech stack." Ik zei "voornamelijk Claude en welke npm-pakketten het ook maar wil installeren." Hij lachte. Ik maakte geen grapje. Er zijn 847 afhankelijkheden in onze package.json. Ik herken er geen van. Een daarvan is van 2016 en is sindsdien niet meer bijgewerkt. Het is waarschijnlijk prima. "Waarschijnlijk prima" is onze interne SLA. We zijn geaccepteerd in een accelerator. De aanvraag vroeg naar onze "moat." Ik zei "snelheid van uitvoering." Snelheid van uitvoering betekent dat ik sneller bugs kan massaproductie dan iemand ze kan vinden. Dat is technisch gezien een moat. De demo-dag is volgende week. Ik heb de app nodig om elf minuten te werken. Daarna kan het doen wat het wil. Dat doet het meestal. Ik haal een Series A op. $12 miljoen. De deck zegt "gebouwd door een team van elite-ingenieurs." Het team ben ik, een jongen die ook niet kan coderen, en een LLM die niet weet dat we in productie zijn. Maar we bewegen snel. We breken dingen. Meestal onze eigen dingen. Soms de dingen van andere mensen. We zullen later het verschil uitzoeken. Ik kan nog steeds niet coderen. Maar ik heb een massaproductie aansprakelijkheidsfabriek die soms werkt. In 2026 wordt dat een bedrijf genoemd. En de grafiek gaat omhoog en naar rechts. Omdat ik Claude heb gevraagd ervoor te zorgen dat het dat doet.