De Sovjetunie viel in elkaar omdat centrale planners niet konden uitvinden of een spijkerfabriek een miljoen kleine spijkers of één grote spijker moest produceren. Zonder marktprijzen hadden ze geen idee wat mensen daadwerkelijk wilden of nodig hadden. En dit was geen eigenaardig communistisch probleem—het is het onvermijdelijke resultaat van het vervangen van vrijwillige uitwisseling door bureaucratische giswerk. Elk overheidsprogramma staat voor dit exacte kennisprobleem. De Fed stelt rentevoeten vast zonder de werkelijke tijdsvoorkeuren van miljoenen spaarders en leners te kennen. Politici wijzen miljarden toe aan "infrastructuur" zonder enig idee welke wegen, bruggen of breedbandnetwerken echte waarde creëren versus politieke fotomomenten. Maar hier is de mooie ironie: terwijl bureaucraten in het duister rondtasten, onthult elke enkele vrijwillige transactie op de markt precieze informatie over menselijke voorkeuren en schaarste van middelen. Prijzen zijn niet zomaar cijfers—ze zijn gecomprimeerde kennis signalen die geen enkele centrale autoriteit ooit zou kunnen repliceren, ongeacht hoeveel PhD-economen ze in dienst nemen.