Loonheffing is de meest verraderlijke innovatie van de overheid - een psychologische goocheltruc die burgers doet vergeten dat ze worden beroofd. Voor 1943 schreven Amerikanen elke kwartaal cheques naar de IRS, waarbij ze elke dollar voelden verdwijnen. De pijn was onmiddellijk en tastbaar. Politici stonden constant voor een opstand over belastingverhogingen omdat mensen het daadwerkelijk opmerkte. Maar Milton Friedman's oorlogstijd "innovatie" veranderde alles. Nu siphonneert je werkgever stilletjes geld voordat je het ooit ziet, en de overheid stuurt je een "terugbetaling" van je eigen geld alsof het een cadeau is. De gemiddelde Amerikaan viert het terugkrijgen van $3.000 van de $15.000 die het hele jaar van hen is afgenomen - Stockholm-syndroom op grote schaal. De analogie van de kokende kikker past hier perfect. Als je plotseling elke maand een cheque van $1.200 aan de overheid moest schrijven in plaats van automatische inhoudingen, zou je verantwoording eisen voor elk verspild programma. Je zou vragen waarom je "vertegenwoordigers" triljoenen uitgeven aan het bombarderen van buitenlandse landen terwijl je wegen in elkaar storten. En je zou waarschijnlijk stoppen met stemmen op iedereen die beloofde om overheidsprogramma's uit te breiden die gefinancierd worden door jouw arbeid. Het systeem verdoezelt opzettelijk de grootste uitgave in het leven van de meeste mensen. Tussen inkomstenbelasting, loonbelasting en de "bijdrage" van de werkgever die je potentiële salaris vermindert, geeft de gemiddelde werknemer 30-40% van zijn productieve output op. Dat is meer dan middeleeuwse lijfeigenen hun heren betaalden - maar tenminste zagen lijfeigenen de transactie gebeuren.

De Sovjetunie viel in elkaar omdat centrale planners niet konden uitvinden of een spijkerfabriek een miljoen kleine spijkers of één grote spijker moest produceren. Zonder marktprijzen hadden ze geen idee wat mensen daadwerkelijk wilden of nodig hadden. En dit was geen eigenaardig communistisch probleem—het is het onvermijdelijke resultaat van het vervangen van vrijwillige uitwisseling door bureaucratische giswerk. Elk overheidsprogramma staat voor dit exacte kennisprobleem. De Fed stelt rentevoeten vast zonder de werkelijke tijdsvoorkeuren van miljoenen spaarders en leners te kennen. Politici wijzen miljarden toe aan "infrastructuur" zonder enig idee welke wegen, bruggen of breedbandnetwerken echte waarde creëren versus politieke fotomomenten. Maar hier is de mooie ironie: terwijl bureaucraten in het duister rondtasten, onthult elke enkele vrijwillige transactie op de markt precieze informatie over menselijke voorkeuren en schaarste van middelen. Prijzen zijn niet zomaar cijfers—ze zijn gecomprimeerde kennis signalen die geen enkele centrale autoriteit ooit zou kunnen repliceren, ongeacht hoeveel PhD-economen ze in dienst nemen.

In 1884, Eugen von Böhm-Bawerk zat met collega's thee te drinken aan de Universiteit van Innsbruck toen een professor klaagde over arbeiders die onmiddellijke loonbetalingen eisten in plaats van te wachten op maandelijkse afrekeningen. "Maar begrijpen ze niet dat ze meer zouden verdienen met geduld?" hief de professor op. Böhm-Bawerk zette zijn kopje neer en glimlachte. "Huidige goederen zijn over het algemeen meer waard voor ons dan toekomstige goederen van gelijke soort en aantal." Dit ging niet alleen over ongeduldige arbeiders—het was de basis van alle kapitaalvorming en rente. Hij legde uit dat een vogel in de hand echt meer waard is dan twee in de bush, niet omdat mensen dom zijn, maar omdat ze rationeel zijn. De tijd zelf creëert waarde. En deze tijdsvoorkeur drijft de hele structuur van productie, besparingen en investeringen aan. Tegenwoordig manipuleren centrale bankiers de rentevoeten alsof tijdsvoorkeur niet bestaat—kunstmatig de "prijs" van toekomstige goederen verlagen ten opzichte van huidige. Maar Böhm-Bawerk wist beter dan te vechten tegen de menselijke natuur.