Związek Radziecki upadł, ponieważ centralni planowcy nie mogli ustalić, czy fabryka gwoździ powinna produkować milion małych gwoździ, czy jeden ogromny gwóźdź. Bez cen rynkowych nie mieli pojęcia, czego ludzie naprawdę chcą lub potrzebują. I to nie był jakiś dziwaczny problem komunistyczny — to nieuchronny rezultat zastąpienia dobrowolnej wymiany biurokratycznym zgadywaniem. Każdy program rządowy staje przed tym samym problemem wiedzy. Fed ustala stopy procentowe, nie znając prawdziwych preferencji czasowych milionów oszczędzających i pożyczających. Politycy przydzielają miliardy na "infrastrukturę", nie mając pojęcia, które drogi, mosty czy sieci szerokopasmowe tworzą rzeczywistą wartość, a które są tylko politycznymi okazjami do zdjęć. Ale oto piękna ironia: podczas gdy biurokraci błądzą w ciemności, każda dobrowolna transakcja na rynku ujawnia precyzyjne informacje o ludzkich preferencjach i niedoborze zasobów. Ceny to nie tylko liczby — to skompresowane sygnały wiedzy, których żadna centralna władza nigdy nie mogłaby powielić, niezależnie od tego, ilu ekonomistów z doktoratami zatrudnią.