Zatrzymanie wynagrodzenia to najbardziej podstępna innowacja rządu — psychologiczna sztuczka, która sprawia, że obywatele zapominają, że są okradani. Przed 1943 rokiem Amerykanie co kwartał pisali czeki do IRS, czując, jak każdy dolar opuszcza ich ręce. Ból był natychmiastowy i namacalny. Politycy stawiali czoła ciągłym buntom przeciwko podwyżkom podatków, ponieważ ludzie rzeczywiście to zauważali. Ale "innowacja" Miltona Friedmana z czasów wojny zmieniła wszystko. Teraz twój pracodawca cicho wyciąga pieniądze, zanim je w ogóle zobaczysz, a rząd wysyła ci "zwrot" twoich własnych pieniędzy, jakby to był prezent. Przeciętny Amerykanin cieszy się, że odzyskuje 3 000 dolarów z 15 000, które przez cały rok mu zabrano — syndrom sztokholmski w skali. Analogia z gotującą się żabą idealnie pasuje do tej sytuacji. Gdybyś nagle musiał co miesiąc pisać czek na 1 200 dolarów do rządu zamiast automatycznego zatrzymania, domagałbyś się odpowiedzialności za każdy marnotrawny program. Pytałbyś, dlaczego twoi "reprezentanci" wydają tryliony na bombardowanie obcych krajów, podczas gdy twoje drogi się rozpadają. I prawdopodobnie przestałbyś głosować na kogokolwiek, kto obiecuje rozszerzenie programów rządowych finansowanych z twojej pracy. System celowo zaciemnia największy wydatek w życiu większości ludzi. Między podatkiem dochodowym, podatkiem od wynagrodzeń a "wkładem" pracodawcy, który zmniejsza twoją potencjalną pensję, przeciętny pracownik oddaje 30-40% swojej wydajności. To więcej niż średniowieczni chłopi płacili swoim panom — ale przynajmniej chłopi widzieli, jak ta transakcja się odbywa.

Związek Radziecki upadł, ponieważ centralni planowcy nie mogli ustalić, czy fabryka gwoździ powinna produkować milion małych gwoździ, czy jeden ogromny gwóźdź. Bez cen rynkowych nie mieli pojęcia, czego ludzie naprawdę chcą lub potrzebują. I to nie był jakiś dziwaczny problem komunistyczny — to nieuchronny rezultat zastąpienia dobrowolnej wymiany biurokratycznym zgadywaniem. Każdy program rządowy staje przed tym samym problemem wiedzy. Fed ustala stopy procentowe, nie znając prawdziwych preferencji czasowych milionów oszczędzających i pożyczających. Politycy przydzielają miliardy na "infrastrukturę", nie mając pojęcia, które drogi, mosty czy sieci szerokopasmowe tworzą rzeczywistą wartość, a które są tylko politycznymi okazjami do zdjęć. Ale oto piękna ironia: podczas gdy biurokraci błądzą w ciemności, każda dobrowolna transakcja na rynku ujawnia precyzyjne informacje o ludzkich preferencjach i niedoborze zasobów. Ceny to nie tylko liczby — to skompresowane sygnały wiedzy, których żadna centralna władza nigdy nie mogłaby powielić, niezależnie od tego, ilu ekonomistów z doktoratami zatrudnią.

W 1884 roku Eugen von Böhm-Bawerk pił herbatę z kolegami na Uniwersytecie w Innsbrucku, gdy jeden z profesorów narzekał na pracowników domagających się natychmiastowych wypłat wynagrodzeń zamiast czekać na miesięczne rozliczenia. "Ale czy oni nie rozumieją, że z cierpliwością zarobiliby więcej?" - huffnął profesor. Böhm-Bawerk odłożył filiżankę i uśmiechnął się. "Dobra teraźniejsze są z reguły dla nas warte więcej niż przyszłe dobra tego samego rodzaju i liczby." To nie dotyczyło tylko niecierpliwych pracowników - to była podstawa całej formacji kapitału i odsetek. Wyjaśnił, że ptak w ręku naprawdę jest wart dwóch w krzaku, nie dlatego, że ludzie są głupi, ale dlatego, że są racjonalni. Czas sam w sobie tworzy wartość. A ta preferencja czasowa napędza całą strukturę produkcji, oszczędności i inwestycji. Dzisiejsi bankierzy centralni manipulują stopami procentowymi, jakby preferencja czasowa nie istniała - sztucznie obniżając "cenę" przyszłych dóbr w porównaniu do teraźniejszych. Ale Böhm-Bawerk wiedział lepiej, niż walczyć z naturą ludzką.