Zatrzymanie wynagrodzenia to najbardziej podstępna innowacja rządu — psychologiczna sztuczka, która sprawia, że obywatele zapominają, że są okradani. Przed 1943 rokiem Amerykanie co kwartał pisali czeki do IRS, czując, jak każdy dolar opuszcza ich ręce. Ból był natychmiastowy i namacalny. Politycy stawiali czoła ciągłym buntom przeciwko podwyżkom podatków, ponieważ ludzie rzeczywiście to zauważali. Ale "innowacja" Miltona Friedmana z czasów wojny zmieniła wszystko. Teraz twój pracodawca cicho wyciąga pieniądze, zanim je w ogóle zobaczysz, a rząd wysyła ci "zwrot" twoich własnych pieniędzy, jakby to był prezent. Przeciętny Amerykanin cieszy się, że odzyskuje 3 000 dolarów z 15 000, które przez cały rok mu zabrano — syndrom sztokholmski w skali. Analogia z gotującą się żabą idealnie pasuje do tej sytuacji. Gdybyś nagle musiał co miesiąc pisać czek na 1 200 dolarów do rządu zamiast automatycznego zatrzymania, domagałbyś się odpowiedzialności za każdy marnotrawny program. Pytałbyś, dlaczego twoi "reprezentanci" wydają tryliony na bombardowanie obcych krajów, podczas gdy twoje drogi się rozpadają. I prawdopodobnie przestałbyś głosować na kogokolwiek, kto obiecuje rozszerzenie programów rządowych finansowanych z twojej pracy. System celowo zaciemnia największy wydatek w życiu większości ludzi. Między podatkiem dochodowym, podatkiem od wynagrodzeń a "wkładem" pracodawcy, który zmniejsza twoją potencjalną pensję, przeciętny pracownik oddaje 30-40% swojej wydajności. To więcej niż średniowieczni chłopi płacili swoim panom — ale przynajmniej chłopi widzieli, jak ta transakcja się odbywa.