In 1798 "woog" een wetenschapper effectief de Aarde — zonder zijn laboratorium te verlaten. De Engelse wetenschapper Henry Cavendish ontwierp een ongelooflijk gevoelig experiment. In een stille houten schuur hing hij een horizontale staaf aan een zeer dunne draad. Aan de uiteinden van de staaf waren twee kleine loden bollen bevestigd. Dichtbij plaatste hij twee veel grotere loden ballen. Vanwege de zwaartekracht trokken de grote bollen de kleinere een beetje aan. De kracht was extreem klein — zo klein dat de staaf slechts een minuut fractie van een graad draaide. Toch hield die kleine draai een groot geheim. Door deze kleine beweging zorgvuldig te meten, bepaalde Cavendish de sterkte van de zwaartekracht tussen objecten. Hierdoor konden wetenschappers de massa van de hele Aarde berekenen. Zijn schatting was opmerkelijk dichtbij. Cavendish berekende de massa van de Aarde op ongeveer 6 × 10²⁴ kilogram, terwijl moderne metingen 5,97 × 10²⁴ kilogram geven. Soms komen de grootste ontdekkingen voort uit het meten van de kleinste krachten.

Het Baselprobleem is een beroemde vraag uit de 17e eeuw. Het vraagt om de exacte waarde van de oneindige som 1 + 1/4 + 1/9 + 1/16 + 1/25 + … Jarenlang konden wiskundigen het antwoord niet vinden. In 1734 loste Leonhard Euler het op en toonde aan dat de som gelijk is aan π² / 6. Dit verrassende resultaat verbond een oneindige reeks met π, een getal dat meestal gerelateerd is aan cirkels. Eulers oplossing was een belangrijke doorbraak en werd een van de mooiste resultaten in de wiskunde.

De meeste mensen denken dat Richard Feynman een genie was vanwege zijn IQ, maar een IQ-test op de middelbare school plaatste zijn score naar verluidt rond de 125—indrukwekkend, maar ver onder wat je zou verwachten. Wat hem echt onderscheidde was een gewoonte die hij heel vroeg ontwikkelde: metacognitieve monitoring van begrip. Als kind leerde zijn vader hem het verschil op te merken tussen het kennen van een naam en het begrijpen van het ding zelf. Toen Feynman vogels observeerde, leerde zijn vader hem dat het simpelweg leren om ze als vogels te labelen niet belangrijk was. Wat belangrijk was, was hoe ze leefden, hoe ze zich gedroegen en waarom. Die les bleef bij hem. Als student werd Feynman achterdochtig telkens wanneer een uitleg eenvoudig leek maar hem niet in staat stelde de redenering zelf te reconstrueren. Zinnen als "het is vanzelfsprekend" of "het kan worden aangetoond" waren voor hem niet geruststellend; in plaats daarvan waren ze waarschuwingssignalen. Moderne cognitieve wetenschap legt uit waarom dit belangrijk is. Bekendheid produceert wat 'vloeiendheid' wordt genoemd, en vloeiendheid wordt routinematig verward met begrip. Mensen voelen zich het meest zelfverzekerd precies wanneer hun begrip eigenlijk het dunste is. Feynman leerde om zelfvertrouwen als iets te beschouwen dat onderzocht moest worden. Verwarring was voor hem geen falen—het was diagnostische informatie. Een praktische manier om deze gewoonte zelf te trainen is om halverwege je studie te stoppen en je af te vragen of je het idee kunt uitleggen zonder de oorspronkelijke terminologie te gebruiken. Waar je uitleg hapert, daar ligt de ware grens van je begrip.