degenen onder ons die SOMA speelden tijdens hun opgroeien leerden deze les vroeg de fout van het transhumanisme was het abstract maken van identiteit - het ging niet langer om continuïteit, niet langer om *jou*, maar eerder om een patroon of data ik woonde een evenement bij een paar weken geleden waar een spreker pleitte dat we voor onsterfelijkheid geen continuïteit hoefden te behouden, en in feite hadden we helemaal geen hersenbehoud nodig - we hadden simpelweg een robuuste verzameling van onze sociale media posts, foto's, enz., nodig, en we konden een overtuigende versie van onszelf recreëren dit is de culminatie van deze manier van denken - jij doet er niet meer toe; een grove marionet met voldoende gelijkaardige kenmerken volstaat, en in feite ben jij dat in elke zin die ertoe doet er is een hele subset van het cryo-veld gefocust op fixatie vanwege hun geloof dat biologische levensvatbaarheid er niet toe doet het is fundamenteel anti-menselijk en doodsgericht - dit was een van de eerste gevaarlijke idealen die ons losmaakten van het kosmisme, de laatste echte anti-dood ideologie, en zo begon de glijbaan die ons leidde naar een doodsgerichte cultuur in het levensduurveld van vandaag

en, voor zover ik weet, misschien heb ik een deel van het gesprek gemist, maar het argument dat hij aan mij maakte tijdens het praten is dat de digitale voetafdruk alles is wat nodig is in ieder geval is het idee dat een verzameling van mijn X-berichten en e-mails mij op de een of andere manier kan terugbrengen, en niet alleen een performatieve papegaai, volkomen krankzinnig maar dat is het logische eindpunt voor wat transhumanisme verloren heeft in zijn vertrek uit het kosmisme