İnsanlar dikkat dağıtmaya bağımlıdır. İnsanlar telefonlarında kaydırıyor, birinin evcil hayvanının videolarını ya da birinin yemeğinin fotoğraflarını izliyor. Bu eğlence bile değil. Dikkat dağıtma kültürüne girdiğinizde, elinizde sadece 10 saniyelik şöhret var. Keyfini çıkarın ama üzerine inşa edemezsiniz.  Benim tavsiyem şu: Doğal içerikler bulundurun. Organik olarak yapın. Kaliteye sadık kalın. Kendi değerlerine sadık kal.  Daha anlamlı bir şey arayan insanlar var.  Yıllar içinde birçok editör bana şöyle dedi: "Ted, bunu basitleştirmen gerekiyor. Daha hızlı olmalı. Daha hızlı olmalı." Tüm o editörler artık işten gitti. — @tedgioia

Dana Gioia'ya büyük yazarlardan ne öğrendiğini sordum. İşte cevapları: Bob Dylan pop müziğin doğasını değiştirdi. Bize içinde bulunduğumuz tuhaf endüstriyel kentsel ortamı anlamamız için görüntüleri verdi.  Marsh McLuhan, herkesten önce, kullandığımız medyanın deneyimlediğimiz ama açıklamadığımız manevi boyutları olduğunu anladı. Baudelaire, hepimizin bazen aşağı doğru gidiyormuş gibi hissettiğimizi ve bunu durduramadığımızı gördü. Bu duyguyu şiirinin konusuna dönüştürüyor. — @DanaGioiaPoet

Kurgu Kitaplarının Sorunu "İngilizce dilinde kurgu kelimesini sanki gerçeğin tam tersi gibi kullanmamız üzücü. Bence kurgu gerçeğe çok ilgi duyuyor ve bizi gerçeğe daha da yaklaştırıyor, ama bunu kendi yoluyla yapıyor. Bunun aşkın bir yönü var. Bazen hikayeni anlatıyorsun ama bazen hikayenle ilgili değil. Diğeriyle ilgili. Diğerine dönüşürsün, sonra bir başkası, bir başkası. Ve sen bu yolculukları yapmaya devam ediyorsun. İkilikleri dağıtmaya çalışıyorsunuz, vaaz dolu bir şekilde değil, çok nazik, sessiz bir şekilde. Ve sonra fark ediyorsun ki diğerim olarak gördüğüm kişi aslında kardeşim. Biliyorsun, kız kardeşim benim. Ben diğeriyim. Biliyor musun, çok fark yok. Bu yüzden bu ikilikleri ortadan kaldırıyor. Edebiyatın bu yönü benim için çok önemli." — Elif Shafak